Tijs Dragtsma (1992) – Void. Monumental Stillness in White

Het begint met een vorm die iedereen al kent, het afgeronde lichaam, het opgeheven deksel, de boog van een oor die terugreikt naar een uitgietpunt. Maar hier herinneren niets aan een keukenkastje. Tegenover de totale duisternis wordt de theepot iets dichter bij een monument, frontraak, stil, dat het vierkant vult alsof het altijd op deze maat had gehoord.Vanuit de andere kant van de kamer leest het als pure witte stilte, een enkele bleke massa pendelend in het zwart. Kom dichterbij en het oppervlak opent zich tot iets anders, een verschuivend veld van diepte waar licht zich verzamelt en glijdt, waar de kromming van het uitgietpunt en de lus van het oor pas naar voren komen omdat contrast en perspectief dat toelaten.Er zit geen verf hier, geen afdruk, geen inkt. Het beeld is volledig opgebouwd uit diepte en een gecontroleerde afwezigheid, en het bestaat alleen in het gesprek tussen het oppervlak en het licht dat er overheen valt. Beweeg, en de theepot helt tussen aanwezigheid en verdwijning. Blijf stil staan, dan houdt het je vast in diezelfde kalmte.Een theepot is een voorwerp van wachten, van warmte die in reserve wordt gehouden, van een klein dagelijks ritueel dat zonder nadenken wordt herhaald.... lees verder bij Catawiki