Tijs Dragtsma (1992) – Frida in Scattered Light

Frida Kahlo keert hier terug, niet als schilderij maar als licht dat onderbroken is. Haar gezicht, omkaderd door een kroon van gedroogde rozen en doornen, rijst uit bijna totale duisternis, volledig opgebouwd uit een veld fijne krassen die in het oppervlak van acrylglas zijn verwerkt.Alles wat er toe doet, komt samen in haar gezicht en in de kroon erboven. De rest, haar schouders, haar donkere jurk, de ruimte eromheen, mag zwart en onaangeroerd blijven, zodat het oog nergens anders naartoe kan dan naar die ene plek waar het licht wordt vastgehouden.Het is een passende manier om haar te ontmoeten. Kahlo bracht haar hele leven door haar eigen pijn om te zetten in beeld, zichzelf keer op keer schilderend totdat het portret onafscheidelijk werd van de persoon. Hier wordt dat instinct van buitenaf beantwoord, een beeld gemaakt niet door kleur toe te voegen maar door het oppervlak te verwijderen, merk na merk, totdat een gelijkenis overblijft.De kroon van rozen, broos en half verwelkend, zit als een herinnering aan schoonheid die al begint te vervagen, doornen en bloesems verstrengeld zoals tederheid en lijden in haar eigen leven en werk verstrengeld waren.Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak... lees verder bij Catawiki