Tijs Dragtsma (1992) – Void. Woven Into Silence

Woven Into Silence draait om een gezicht gevangen in volslagen stilstand, met gesloten ogen, afkomstig uit een veld van individuele marks die net genoeg bijeenkomen om een gelijkenis te vormen. De rest van het werk is opgebouwd uit datzelfde stille materiaal: licht, contrast en de tussenruimtes die daartussen open blijven.Rond dat gezicht rijst een knoop haar groter op dan het gezicht zelf, opgerold in lussen die minder lezen als draden en meer als een geweven architectuur. Van dichtbij is de knoop voor het grootste deel lucht, worden de lussen alleen aan de randen getraceerd, zodat het deel van de afbeelding dat het zwaarst zou moeten aanvoelen, juist het meest afwezig wordt.Dat is de stille wending aan het hart van dit stuk. Het gezicht, klein en menselijk, krijgt de meeste dichtheid die het werk toelaat. De knoop, monumentaal en vreemd, wordt voor het grootste deel gedragen door afwezigheid, zijn volume impliciet door de omtrek in plaats van door massa gevuld. Aanwezigheid en verdwijning wisselen voortdurend van plek over het oppervlak.Vanaf de andere kant van de zaal leest het werk als een enkele kalme portret, een vrouw die naar binnen is gekeerd onder een onmogelijke, sculpturale kroon. Ga dichterbij en die kroon... lees verder bij Catawiki