Tijs Dragtsma (1992) – Void. Marble Learns to Yield

Marble Learns to Yield begint met een blik, niet met een houding. Het figuur draait haar hoofd over haar schouder, en in die ene beweging verzacht de hele zwaarte van de Hellenistische beeldhouwkunst, alsof steen even had besloten zich te gedragen als adem.Er wordt hier niets aan toegevoegd. Geen verf, geen druk, geen inkt. De gelijkenis wordt volledig opgebouwd uit diepte en een veld van individuele sporen die in het oppervlak zijn gezet, zodat wat je ziet eerder een argument is tussen licht en het materiaal dat het draagt dan een beeld.Kijk goed: het haar vangt het meeste licht, krul slaagt in krul totdat de sporen bijna als beweging lezen. Het schouder en de val van de stof antwoorden daarop met een rustigere dichtheid, aanwezig maar nooit aandringend. De verre kant van het gezicht wijkt als eerste terug, wegzakkend in dezelfde duisternis die de rest van de kamer vasthoudt, en die overgave is het punt. Het werk behoudt alleen wat het licht wil behouden.Het is een studie in overgave, wat een nimf in de oude verhalen is: een lichaam dat deels toebehoort aan de wereld van goden en deels aan weer, water, schaduw. Hier gebeurt de overgave tweemaal: het onderwerp... lees verder bij Catawiki