Tijs Dragtsma (1992) – Void. Horn Rising From Silence

De neushoorn verschijnt op profile, zijn grote hoorn rijst naar de bovenrand van het kader, alsof het dier even heeft gewacht op de drempel tussen zichtbaarheid en donker. De rest van het hoofd vervaagt in het gevouwen terrein van zijn huid, een oppervlak opgebouwd niet uit één soepele vorm maar uit een veld van individuele markeringen die zich verzamelen waar de huid kreukt en dunner wordt waar het weggeeft aan het licht.Niets hiervan is toegevoegd. Er is geen verf, geen afdruk, geen inkt. Het beeld exists als diepte en gecontroleerde afwezigheid in het oppervlak zelf, zodat wat je ziet minder een schilderij is dan een vorm die het licht kiest om te onthullen. Ga er voorbij, of laat het licht van de kamer verschuiven, en de hoorn lijkt zichzelf weer omhoog te trekken, het oog verdiept zich, de vouwen van de huid herverdelen zich in duisternis.Vanuit de andere kant van een kamer leest het werk als een enkele monumentale gebaar, een hoorn die oprijst uit het zwart, kalm en onhaastig. Dichterbij lost die stilte op in een veld van diepte, merk voor merk, richeel per richeel, de hele architectuur van een oude huid blootgelegd in lichtpunten en de ruimtes ertussen.De... lees verder bij Catawiki