Tijs Dragtsma (1992) – Void. Elvis in Silver Light

Elvis in Silver Light houdt één moment vast voordat geluid ontstaat. De ogen zijn gesloten, de lippen raken nauwelijks de microfoon aan en de hand die om de standaard geklemd staat is de enige zekerheid in een kamer die verder in het zwarte is opgegaan. Het podium, het publiek, het geluid dat hem een legende maakte, alles is verdwenen. Wat overblijft is een gezicht dat zweeft tussen stilte en de eerste noot.Het portret is niet geschilderd of afgedrukt op het oppervlak. Het is opgebouwd uit diepte, uit wat is weggenomen in plaats van toegevoegd, zodat het beeld bestaat als een veld van afwezigheid dat het oog op zichzelf invult. Geen verf. Geen drukwerk. Geen inkt. Alleen het oppervlak zelf, dat de vorm vasthoudt van een man die de wereld al dacht te kennen.Vanaf de andere kant van de kamer is het werk stil, bijna stilstaand, een donker vlak met een enkel gloeien van herkenning. Ga dichterbij en die stilte opent zich tot een fijn veld van diepte, dat verschuift met het licht eromheen en de hoek waaronder het wordt gezien. Het portret verschijnt en vervaagt, nooit vastgezet, veranderend met het uur en het oog dat het ontmoet.Elvis wordt herinnerd als... lees verder bij Catawiki