Tijs Dragtsma (1992) – Void. Against the Absolute

Een gezicht verhuist uit totale duisternis. Niet zozeer geplaatst daar, niet gemaakt, maar onthuld door contrast en de manier waarop afwezigheid vorm geeft aan wat resteert. Van over de kamer heen houdt het portret stand met de stille autoriteit van iemand die een heel leven aan de rand van het bekende heeft gestaan.Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. Het beeld bestaat in diepte, niet op het oppervlak. Wat het oog als vorm waarneemt, is het resultaat van gecontroleerde afwezigheid, licht vindt de leegten en brengt een figuur terug uit de donkerte.De titel viert geen zekerheid. Einstein heeft zijn leven lang de absolutie uitgedaagd, bevraagt of het universum werkte volgens vaste regels of oploste in probabiliteit wanneer het nauw genoeg werd waargenomen. Tegen de Absolute bevindt zich in diezelfde spanning, een portret opgebouwd niet uit wat er is, maar uit wat is weggenomen.Vanuit een afstand is het werk stil en monumentaal. Het gezicht kijkt toe. Komt men dichterbij dan opent het oppervlak zich tot een veld van diepte, gelaagd en stil, in elk licht anders. 's Ochtends verandert het. Laat in de middag verandert het opnieuw. De blik niet.Het werk verschijnt en vervaagt met zijn omgeving. Onder fel licht verscherpt het... lees verder bij Catawiki