Tijs Dragtsma (1992) – Void. Against the Absolute

Een gezicht verschijnt uit totale duisternis. Niet geplaatst daar, niet getekend of gedrukt, maar onthuld door contrast en de manier waarop afwezigheid vorm geeft aan wat rest. Van aan de andere kant van de kamer behoudt het portret de stille autoriteit van iemand die zijn hele leven aan de rand van het bekende stond.Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld bestaat in diepte, niet aan het oppervlak. Wat het oog als vorm waarneemt, is het gevolg van gecontroleerde afwezigheid, waarbij licht de leegtes vindt en vanuit het donker een figuur teruggeeft.De titel viert geen zekerheid. Einstein wijdde zijn leven aan de absolute kwestie en vroeg zich af of het universum werkte volgens vaste regels of oploste in waarschijnlijkheid wanneer het nauwkeurig werd waargenomen. Tegen de Absolute staat in diezelfde spanning, een portret opgebouwd niet uit wat er is, maar uit wat is weggenomen.Van een afstand is het werk stil en monumentaal. Het gezicht kijkt aan. Komt men dichterbij, dan opent het oppervlak zich tot een veld van diepte, gelaagd en stil, bij elk licht anders. Morgen verandert het. Laatmiddag verandert het opnieuw. De blik blijft onveranderd.Het werk verschijnt en vervaagt met zijn omgeving. Bij sterk licht scherpt het contrast... lees verder bij Catawiki