Tijs Dragtsma (1992) – Void. A Ribbon of White Falling

Zij leunt naar voren uit het donker, gevangen in het moment voordat de emmer leegloopt. Haar hoofddoek, haar gezicht, de draai van haar schouders komen als eerste aan, een stille vlakte van punten die samen een figuur vormen die volledig aanwezig en volledig stil is.Wat het werk behoudt, is het werk van haar handen en het gewicht van haar aandacht: de wikkeling om haar haar, de plooi van haar kraag, de onderarmen die op de rand rusten terwijl ze giept giet. Deze zijn opgebouwd uit diepte, niet uit toevoeging, een veld van individuele tekens die in plaats van vorm staan zoals geheugen voor een moment dat reeds voorbij is.Wat het loslaat, is bijna alles wat anders is. De kamer achter haar heeft geen wanden, geen venster, geen vloer, alleen het donker dat elk Void-werk opdringt. Zelfs de melk zelf, de eigen reden van haar gebaar, mag bijna verdwijnen, een paar verspreide punten die aangeven waar ooit een wit lint neerstreek voordat het oppervlak besluit verder te zwijgen.De rand van de emmer is de enige plek die ongebroken licht vasthoudt, een heldere ring die de hele compositie omsluit, terwijl wat daarbinnen ligt, de opgevangen melk, de diepte van de vaten, geheel... lees verder bij Catawiki