Tijs Dragtsma (1992) – Venus Rising From the Deep

In het diepe blauwere spiegelglas draait Venus haar gezicht naar het licht toe, en wat haar blik terugkaatst is geen verf of drukwerk maar een veld fijne krassen, vastgehouden in het oppervlak zelf. Haar profiel, de krul van haar haar, de lijn van haar schouder leven allemaal waar het oppervlak is geopend om het licht te vangen. Overal elders bewaart het glas zijn stilte, en de godin stapt vooruit uit een blauw zo diep dat het als de zee lijkt waaruit ze geboren werd.Dat blauw is geen versiering, het is de mythe zelf, de kleur van het water waaruit Venus opstond, van diepte, van iets ouds dat nooit helemaal tot rust komt. Het draagt het hele werk zoals de zee een verhaal draagt dat ouder is dan elke enkele vertelling ervan.Geen verf, geen druk, geen inkt. Het beeld is in het oppervlak gekrast door beheerst oppervlakteschade, een veld van afzonderlijke sporen dat pas een gezicht en een gebaar wordt wanneer het als geheel wordt gezien. Van dichtbij is het textuur en slijtage, van over de kamer gezien is het monumentaal, een figuur die halverwege een draai wordt gevangen in een gang van blauw licht.Licht schept dit beeld niet. Het verscherpt... lees verder bij Catawiki