Tijs Dragtsma (1992) – The Melting Mind of Dalí

Het gezicht vult het zwart. Twee ogen houden een vaste, bijna verraste blik vast, het voorhoofd rimpelt van een leven vol gedachten, de snor omhoog in die onmiskenbare, uitdagende grace. Dit is Dalí zoals hij herinnerd wilde worden, precies, alert, volkomen zichzelf. En dan, net onder de jukbeenderen, eindigt de zekerheid.Het onderste deel van het gezicht wijkt. Het vervaagt niet of vervaagt niet, het stroomt, naar beneden getrokken in lange, golvende contouren die zich ophopen en zich verspreiden als iets dat gegoten is in plaats van geschilderd. Structuur wordt vloeibaar. Identiteit wordt suggestie. Het is de meest Dalí-gebaar denkbaar, een gezicht dat weigert vast te blijven, vastgepakt op het exacte moment waarop het verstand de greep op de vorm loslaat.Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. Elke lijn hier is een gecontroleerde kras, in het oppervlak van acrylglas gekerfd totdat de smeltende contouren en het geëtste detail van het gezicht tevoorschijn komen uit wat is verwijderd, niet wat is toegevoegd. Het beeld is altijd aanwezig, vastgelegd in het materiaal zelf, niet aangebracht op het oppervlak.Het licht creëert dit beeld niet. Het scherpt het aan. Onder een directe lichtbron happen en verdiepen de stromende lijnen, het contrast tussen het scherpe bovenste gezicht... lees verder bij Catawiki