Tijs Dragtsma (1992) – Stardust Remembers a Face

“Stardust Remembers a Face” begint met de oudste vorm uit de kunstgeschiedenis, een marmeren borstbeeld, en laat deze oplossen in iets veel oudere: stof, verspreid licht, de langzame architectuur van een nevel. Uit een absolute zwarte verzamelen zich clusters van witte vlekken en drijven ze mee, dicht op sommige plaatsen, dun op andere, nooit in het nette ritme van een raster. Ergens in die verzameling wacht een gezicht.Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. Elk teken wordt in het oppervlak van het acrylglas gekrast, wolk na wolk, totdat de clusters eerder naar weer dan naar data gaan lezen, naar iets dat is gevormd dan naar iets wat is getekend. Er zijn hier geen contouren die het beeld vasthouden. Het gezicht wordt gesuggereerd alleen door waar het stof ervoor kiest zich te verzamelen.Van nabij weigert het werk zich op te helderen. Als je ernaast gaat staan, vind je een veld gecontroleerde krassen, rusteloos en richtingloos, zonder dat een enkel teken op zich betekenis draagt. Een stap terug zetten laat de marmeren borstbeeld zichzelf assembleren uit diezelfde rusteloosheid, monumental, stil en merkwaardig zeker, alsof het er altijd al was geweest, wachtend tot genoeg afstand kon worden herkend.Het beeld is altijd aanwezig, in vol... lees verder bij Catawiki