Tijs Dragtsma (1992) – Silence Wears a Body

Zij zit met de cello zoals een schaduw tegen de muur waarop hij valt, niet langer twee vormen maar één. In Silence Wears a Body zijn de celliste en het instrument samengesmolten tot één brede silhouet, gebogen hout en gebogen ruggengraat lezen als één continue lijn tegen een zwart dat zo diep is dat het voelt als het randje van de kamer dat verdwijnt. Een enkel hard licht valt van bovenaf, zoals het op een podium zou zijn vlak voor de eerste noot, en hakt het figuur uit de duisternis in plaats van het in te vullen.Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. Het beeld is gekrast in het oppervlak van het acrylglas, opgebouwd zoals een musicus een frase opbouwt, door discipline, door terughoudendheid, door wat weggenomen wordt in plaats van toegevoegd. Het beeld is altijd aanwezig, in elke kamer, in elk licht. Direct licht geeft het diepte, de krassen vangen en reflecteren, en het contrast verdiept. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit het beeld te verliezen. Licht creëert dit werk niet. Het scherpt het aan.Van dichtbij vervlakt het werk tot een fijn veld gecontroleerde krassen, korrel en drijvende stof die halverwege de lucht gevangen zit, bewijs van een... lees verder bij Catawiki