Tijs Dragtsma (1992) – Sentinels of the Drowning Line

Sentinels of the Drowning Line begint waar het land opgeeft. Oude breakwaterbalken staan schouder aan schouder in de branding, afgetapt tot op het bot, elke paal draagt zijn kraag van schuim terwijl het water rondom hen op- en afrijst. Het zijn geen ruïnes. Het zijn wakerinnen die nooit hun post hebben verlaten.Een enkel hard licht valt van bovenaf neer, zoals het misschien in het studio van een oude meester zou vallen. De rest vervaagt in een diepe, zuivere nacht. De balken houden stand in die duisternis, de branding wit brekend tegen hen aan, fijn korreliger en drijgende stof gevangen mid-air als iets wat men zich herinnert in plaats van gezien.Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, opgebouwd door gecontroleerde krassen in plaats van iets toe te voegen. Hier is schade geen vernietiging, maar structuur, precies het ding dat de balken doet blijven staan.Het beeld is altijd aanwezig, van de eerste blik tot de laatste. Licht creëert het niet. Het maakt het scherper. Onder direct licht vangen en reflecteren de krassen, verdiept het contrast en lijkt de branding van het zwart op te lichten. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit... lees verder bij Catawiki