Tijs Dragtsma (1992) – Horns Drawn From Fire

Horns Drawn From Fire begint waar de stier in zijn eigen duisternis verdwijnt, met het naar beneden gebogen hoofd en de massa van het lichaam als één onlichte vorm, zodat het dier minder gelezen wordt als iets wat gezien wordt en meer als iets dat herinnerd wordt, een vorm die aan de rand van de zichtbaarheid wordt vastgehouden.Alleen de omtrek overleeft als iets dat dicht bij licht komt, een dun halo dat langs de rand van het dier kruipt en weer sterft binnen bereik, en langs de kromming van de hoorns twee fijne heldere lijnen die lijken recht uit de smeulende kolen te zijn getrokken. Verder wordt niets gegeven. Geen ondergrond, geen vloer, geen muur, alleen het dier en de duisternis die het vasthoudt.Het beeld wordt niet op het oppervlak van de spiegel toegepast, het wordt erin geopend, gevormd door een veld gecontroleerde krassen dat in diep rood gekleurd spieglglas is verwerkt, zodat wat gloeit geen verf of druk is maar het materiaal zelf dat licht opvangt langs zijn wond.Rood draagt hier zijn eigen lading met zich mee, de kleur van bloed dat warm blijft onder de huid, van warmte die nog niet in vlammen is veranderd.Omdat het oppervlak spiegel... lees verder bij Catawiki