Tijs Dragtsma (1992) – Eyes That Outlast the Dark

Uit absolute zwartheid houden twee ogen stand. Alles wat nog overblijft in dit portret van Salvador Dalí trekt zich al terug. Het gezicht rafelt aan de randen, de contouren dunnen uit, en alleen de blik blijft heel aanwezig. Er zijn geen grijsverlopen hier, alleen aanwezigheid en diens afwezigheid, recht in het oppervlak gesneden.De snor, dat meest theatralische kenmerk van Dalí's publieke zelf, doet nog ietsaver strengers. Hij rijkt naar buiten, veel verder dan de grenzen van een gewoon gezicht, en verslankt langzaam in een verstrooiing van kleine, heldere puntjes. Icoon wordt deeltje. De markering waardoor de wereld hem kende is het laatste dat overeind blijft, en zelfs dat wordt in licht ontmanteld.Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is gekrast in het oppervlak van het plexiglas, opgebouwd door gecontroleerde krassen, door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van iets toe te voegen. Wat er uitzag als getekend, is in feite ontnomen, totdat een gezicht oprijpte uit wat was verwijderd.Het beeld is altijd te zien, in volle gloed, zonder dat er één spotlight op gericht is. Licht schept het niet. Het scherpt het aan. Onder een directe lichtbron vangen de krassen en werpen hun eigen helderheid terug, het contrast verdiept, en de... lees verder bij Catawiki