Tijs Dragtsma (1992) – Bowie Behind the Bolt

Het gezicht verschijnt eerst als licht, niet als gelijkenis. Een veld fijne krassen bouwt het voorhoofd, de gesloten ogen, de stand van de mond, elke markering vangt wat erop valt totdat een heel hoofd van licht tegen pure donkerte staat. Niets wordt hier schilderachtig gemaakt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, overal aanwezig op elk uur, en onder direct licht vangen de markeringen het licht en verdiept het contrast.Over die gloed loopt de één vorm die de krassen weigeren te vullen, een elleboog van onaangeraakte zwart die van wenkbrauw naar kaak snijdt. Het is het enige deel van het gezicht dat expres donker blijft, een lijn getrokken door afwezigheid waar alles andere door schade is getekend. De ogen zijn eronder gesloten, zodat het bekendste teken in de moderne muziek boven een gezicht zit dat, voor eens, niet aan het podium staat.Dat is de stille truc van het werk. Een symbool zo herkenbaar domineert gewoonlijk de persoon die het draagt. Hier leest de elleboog als een litteken dat vastgehouden wordt, en de rust van de gesloten ogen trekt de aandacht terug naar de man in plaats van naar de mythe, zelfs terwijl de mythe de reden is... lees verder bij Catawiki