Tijs Dragtsma (1992) – Beauty Learns to Crawl

Er is iets onheilspellends aan perfectie. Het marmeren torso heeft eeuwenlang gediend als symbool van het ideale vormen, gebeeldhouwd tot stilstand, bewonderd vanaf een zorgvuldige afstand. Hier wordt die stilte doorbroken. Lanke, dunne ledematen komen vanuit de schouders omhoog, slank en precies, alsof het lichaam heeft besloten zich op manieren door de wereld te bewegen waarvoor het nooit was uitgehouwen om zich voor te stellen.Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. Het figuur verschijnt door gecontroleerde oppervlakteschade op acryylglas, waar licht bepaalt wat zichtbaar is en wat weer oplost in donkerte. Het beeld ligt niet op het oppervlak. Het leeft erin, verschuift mee met jouw verschuiving, verheldert en trekt zich terug naarmate het licht beweegt.Vanuit de andere kant van de zaal leest het werk als sculptuur. Een torso die in diepe zwarte ruimte hangt, monumentaal en zelfbezield. Kom dichterbij, en het beeld opent zich tot iets helemaal anders: een veld van gecontroleerde krassen die het figuur in de ene hoek dragen en in een andere hoek loslaten, de vorm terugbrengend naar afwezigheid en weer terug.De Dalí-referentie is geen decoratie. Het is een vraag. Wat bevat het klassieke ideaal dat het nog niet heeft onthuld? Wat groeit er onder de oppervlakte van... lees verder bij Catawiki