Tijs Dragtsma (1992) – An Ember Refuses to Fade

An Ember Refuses to Fade opent met een enkel oog in absolute duisternis, zo groot dat het landschap wordt in plaats van een kenmerk. Boven de wimperlijn heeft een storm zich verzameld waar een wenkbrauw zou zitten, donderkoppen rollen naar een hemel die door een zwerm vogels wordt gekruist, kleine donkere vormen verspreid als gedachten die niet tot rust komen.Onder die hemel houdt de iris het oog van het werk vast, letterlijk. De vezels stralen uit vanuit een zwarte pupil met de geduld van boomringen, en een dunne boog licht kruist het oppervlak als het laatste spoor van iets dat daar ooit brandde. Twee tranen rusten bij de onderste ooglid, vastberaden net voor een val, noch toestemming om te vallen, noch om weggeveegd te worden.Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het hele beeld, de storm, de vogels, de iris, de tranen, is gekrast in het oppervlak van het acrylglas, opgebouwd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment. Wat eruitzag als gevoeld gravureerde, werd in werkelijkheid opgebouwd door verwijdering, het beeld geroepen uit het materiaal in plaats van erop aangebracht.Het beeld is altijd aanwezig, ook in een donkere kamer te zien, maar licht geeft het zijn volle gewicht. Onder een gerichte... lees verder bij Catawiki