Tijs Dragtsma (1992) – A Hat Spirals Into Night

Een man staart uit een absolute donkerte, zijn ogen wijd en gefixeerd, alsof hij halverwege een ademhaling betrapt wordt. Boven hem blijft zijn hoge hoed geen hoed. Hij ontvouwt zich, ring na ring, tot een langzame spiraal die omhoog klimt en in het donker verdwijnt, alsof de zwaartekracht er simpelweg van losliet.Er rust een kalmte op zijn gezicht die de spiraal boven hem nog vreemder doet lijken, kalm beneden, chaos boven. Hij is aangekleed voor composure, met de strakke kraag, de nette strik, maar het ene object dat zijn status zou moeten aankondigen, begint in de lucht los te komen en draait weg van hem als een gedachte waaraan hij zich niet kan vasthouden.Het is een portret over de kloof tussen hoe we onszelf presenteren en wat er in ons werkelijk gebeurt. Het gezicht bewaart zijn uitdrukking. De hoed niet. Er ontwindt zich iets, stilletjes, omhoog, buiten bereik.Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. Het gezicht en de spiraalvormige hoed zijn in het oppervlak van het acryliële glas gekrast, opgebouwd uit gecontroleerde krassen in plaats van pigment. Het beeld is altijd aanwezig, zichtbaar zonder speciaal licht. Licht schept het niet. Het versterkt het, verdiept het contrast waar de spiraal het licht... lees verder bij Catawiki