Tijs Dragtsma (1992) – A Gaze Ignites the Night

Een tijgergezicht verschijnt uit zuiver zwart, en alleen de delen die door licht raken blijven bestaan. De strepen zijn niet geverfd, ze zijn bleke rivieren van blootliggende oppervlakte, die uit de donkere vacht breken zoals herinnering breekt uit vergetenheid. Alles wat daarbuiten zit, de kaak, de keel, het gewicht van het lichaam, zakt terug in de leegte en wordt daar vastgehouden, aanwezig maar onzichtbaar.Eén oog vangt het licht en houdt het vast, een klein vlammetje in een gezicht dat voor het grootste deel uit schaduw bestaat. De snorharen lopen als de allerminst gepijpte lijnen naar buiten, nauwelijks aanwezig, eerder suggestie dan vorm. Dit is een portret dat bijna volledig uit terughoudendheid bestaat, enkel wat het licht aandringt behouden en de rest laten gaan.Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acryylglas gekrast, gevormd door gecontroleerde oppervlaksschade in plaats van pigment, een veld van individuele merktekens die pas een gezicht worden wanneer je ze als geheel bekijkt. Van dichtbij is het textuur en abrasie. Vanuit een afstand is het een blik dat niet wegkijkt.Het licht schept dit beeld niet. Het scherpt het aan. De tijger is er altijd, geduldig op het donkere oppervlak, en terwijl... lees verder bij Catawiki