Tijs Dragtsma (1992) – A Face Claims the Dark

Een gelaat claimt het donker voordat het iets anders claimt. Uit een ondergrond van zwart en luminiserend zilver komt half een aangezicht tevoorschijn: een wenkbrauw, een jukboog, de hoek van een mond die lang geleden precies besloot wat hij zou doen. Dit is de Joker zoals hij van dichtbij gezien wordt, te dichtbij voor comfort, weergegeven niet als kostuum maar als een gezicht dat is gestopt met proberen normaal te zijn.De make-up hier is imperfect, menselijk, gedragen in plaats van opgeschilderd. De glimlach is het hele verhaal. Het leest niet als decoratie, het leest als een keuze, het moment waarop iemand vernedering en verlamming omzet in een uitvoering waar niemand weg kan kijken. Woede wordt harnas. Wonden worden spektakel. Wat schaamte had kunnen blijven, wordt in scène gezet als een nieuw soort macht.Geen verf. Geen print. Geen inkt. Het gezicht is volledig opgebouwd door verwijdering, uit het acrylglas getrokken door gecontroleerde krassen die sculpturale details in jukbeenderen, wenkbrauwen en grijns krassen, terwijl de omringende duisternis onaangeraakt en immens blijft.Het beeld is altijd aanwezig, zelfs zichtbaar zonder direct licht. Licht creëert het niet, het scherpt het aan: onder een directe lichtbron verdiept het zilver zich en versterkt het contrast, en het... lees verder bij Catawiki