Tijs Dragtsma (1992) – A Banner Lifted Above Ruin

Een Banier die boven de Verwoesting uitreikt vangt het moment waarin triomf en puin op hetzelfde veld samenkomen. Hoger dan een menigte van vallende vormen rijst een eenzame figuur op en heft een vlag tegen een zwarte hemel op, en in het voltooide werk wordt die vlag het helderste oppervlak in de hele compositie, een veld fijne krassen die het licht vangen en vasthouden.Onder haar is de menigte niet weg, ze zakt alleen terug. De hoop waarop ze staat en de rook die langs de randen drijft, zijn opgebouwd uit dezelfde gecontroleerde krassen op acrylaatglas, losser en verspreider naarmate het oog dieper naar beneden trekt, zodat structuur plaats maakt voor atmosfeer.De vrouw zelf, en een groot deel van wat ze overstijgt, blijft donker. Kunst met Krassen werkt door verwijdering, niet door toevoeging, geen verf, geen afdruk, geen inkt. Wat het oppervlak onthoudt, geldt evenveel als wat het onthult, en hier houdt het onaangeraakte zwart het figuur en de gevallen als in een soort stille beschutting, aanwezig maar niet volledig aan het zicht prijsgegevend.Het beeld is er altijd, in daglicht of in schaduw. Licht creëert het niet, licht scherpt het aan. Onder een direct lichtbron verdiepen de krassen van de vlag... lees verder bij Catawiki