Bij deze schedel loont eerlijke openheid: Terahertz is geen mineraal dat ergens uit de aardbodem gebroken wordt, maar een materiaal dat door de mens is vervaardigd. Het is ontwikkeld in het begin van de jaren 2000 in Japan, waar men siliciumdioxide uit kwarts of zand haalt en tot dit donker glimmende materiaal verwerkt. De naam is veelzeggend – het verwijst niet naar een toevluchtsoord, maar naar een frequentiebereik van het elektromagnetische spectrum.Terahertz-straling ligt tussen microgolven en infraroodlicht – een smal, lange tijd nauwelijks toegankelijk gebied, dat natuurkundigen de “terahertz-gap” noemen, omdat het zich noch met klassieke elektronica noch met klassieke optiek efficiënt kon genereren. Pas in de laatste twee decennia werd deze kloof technologisch toegankelijker – tegenwoordig worden terahertz-golven onder andere gebruikt in veiligheidscontrolescanners op luchthavens, voor foutopsporing in tablettenbeschichtingen en verpakkingen, of in de astronomie om koude, anders onzichtbare materie in de ruimte te onderzoeken. In tegenstelling tot röntgenstraling is het niet-ioniserend en wordt het als onschadelijk voor het menselijk lichaam beschouwd. In de kristalheelingscene wordt aan de steen zelf toegeschreven dat hij juist deze frequentie uitstraalt en tegen elektromagnetische smog beschermt – wetenschappelijk onbewezen, maar een verklarende reden voor zijn populariteit in deze niche.Wat aan deze schedel daadwerkelijk... lees verder bij Catawiki
Veilingagenda gebruikt cookies om je een zo goed mogelijke service te bieden. Zie ons cookie statement. Door verder te gaan op deze website stem je in met deze cookies.