Zelfs de oudheid kende stenen die van binnen leken te branden. Plinius de Oudere noemde alle doorzichtige rode edelstenen „carbunculus” – kleine kooltjes –, omdat ze, tegen de zon gehouden, als gloeiende kooltjes oplichten. In de middeleeuwen werd daarvan de sage van de Karfunkelsteen gemaakt, die zogenaamd zelfs in het donker straalt. Wat toen pure fabel was, is met dit stuk inderdaad waarneembaar – alleen onder UV-licht in plaats van in de nachtelijke duisternis, zoals de laatste afbeelding toont.Op een compacte marmeren matrix uit de Sar-e-Sang-regio in Badakhshan zitten twee grote, onderling vergroeide robijnkristallen met opvallend gladde, geometrische vlakken – een teder magenta met een zweem van violet. Verspreid over de rest van het oppervlak bevinden zich talrijke kleinere robijninsluitingen, waarvan de toon al duidelijk overgaat in roze. Deze kleursverloop maakt de natuurlijke schikking van het chroomgehalte tijdens de kristallisatie zichtbaar – geen twee robijnen op dit stuk zijn exact hetzelfde gekleurd. Donkere insprenkelingen van grafiet en spiniel, typische begeleidingsmineralen van robijn in zulke marmeren matrices, bevestigen de geologische echtheid van de vindplaats. De toegang tot de mijnen van de Sar-e-Sang-regio is door de extreme hoogte en het weer in de Hindukusch slechts enkele maanden per jaar mogelijk – elk... lees verder bij Catawiki
Veilingagenda gebruikt cookies om je een zo goed mogelijke service te bieden. Zie ons cookie statement. Door verder te gaan op deze website stem je in met deze cookies.