De Grieken noemden hem krystallos, ijs. Plinius de Oudere was ervan overtuigd dat bergkristal door te strenge vorst gehard werd. Je vindt hem alleen daar waar het winterpoeder het grondigst bevriest, en hij ontstaat uit de vochtigheid van de hemel, die als zuivere sneeuw neerdaalt. Voor vazen van dit ijs betaalde Rome het vermogen: Een Romeinse dame gaf 150.000 sesterzen uit één kommetje kristal uit.Toen Nero ontdekte dat ook de overige legers zich van hem hadden losgemaakt, scheurde hij de brieven, stootte hij de tafel om en smeet twee kostbare bekers op de grond. Plinius noemt ze bekers uit kristal. Nero wilde in zijn laatste woede zijn hele tijdperk straffen, schrijft hij: Niemand mocht ooit nog uit hen drinken.Deze kop lijkt alsof hij uit dat ijs geslagen is en in zo’n woede is gesprongen, zonder ooit te vergaan. Hij lijkt op woest, vervloekt crushed ice, dat de verhalen van de oertijd in zich draagt. Elke spoorlijn, elke scheur in zijn binnenste vertelt een verhaal, geboren, geleefd, gestorven en gesloopt. Bij velen van deze scheuren breekt het licht zich in regenboogkleuren, alsof het bij het afscheid nog eenmaal oplicht. Uit dit ijs kijken twee ogen uit labradoriet, die niet verschillender konden... lees verder bij Catawiki
Veilingagenda gebruikt cookies om je een zo goed mogelijke service te bieden. Zie ons cookie statement. Door verder te gaan op deze website stem je in met deze cookies.